bohaterowie wesela i ich pierwowzory

VegaS7. Po obejrzeniu "Alfabetu mafii" (polecam tym którym serial "Odwróceni" się spodobał!) można łatwo znaleźć odpowiedników/ protoplastów bohaterów. serialu z rzeczywistości: 1. Blacha = Masa. Udostępniamy tutaj dokładny opis oraz charakterystykę bohatera: jej powiązania i motywacje.Nazywany przez niektórych bohaterów Mośkiem (pierwowzór tej postaci to Hersz Singer).(4/4) Plotka o "Weselu" - postaci dramatu i ich pierwowzory, Stanisław Wyspiański - Wesele - streszczenie, opracowanie klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Plotka o Weselu to tytuł artykułu Tadeusza Boya-Żeleńskiego - najbardziej znanego tekstu napisanego około dwadzieścia lat po premierze odsłaniającego okoliczności powstania Wesela oraz identyfikującego postaci występujące w dramacie. PrzedstawienieNapisktory znajduje sie na. Plotka o Weselu - postaci dramatu i ich pierwowzory. Juliusz premiera Wesela w Krakowie, Słowackiego). Rok po tym jak autor Wyspiański przyniósł do teatru tekst uczestniczył w weselu swojego przeznaczony na afisz: otóż na przyjaciela – poety Lucjana Rydla z afiszu tym widniały po imieniu i Jadwigą Mikołajczykówną – chłopką nazwisku żywe, działające osoby; z podkrakowskich Rodzaje abonamentów. Logowanie. Utwórz konto. Język. Pan Młody - Lucjan Rydel, Panna Młoda - Jadwiga Mikołajczykówna, Poeta - Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Gospodarz - Włodzimierz Tetmajer (malarz), Gospodyni - Anna z domu Mikołajczykówna, żona Włodzimierza Tetmajera, Dziennikarz - Rudolf Starzewski, Radczyni - Antonina Domańska Site De Rencontre Facile Et Gratuit. Osoby MieszkaÅ„cy lub goÅ›cie z Krakowa/Inteligencja Pan MÅ‚ody – Lucjan Rydel Pan MÅ‚ody – Lucjan Rydel (1870-1918), poeta i dramaturg – zostaÅ‚ tu przedstawiony z tendencjÄ… do przejaskrawienia jego sÅ‚abostek, rysów komicznych. Jego skÅ‚onność do chÅ‚opomanii jest tu pokazana jako obÅ‚udna maska, chociaż trzeba dodać, że Pan MÅ‚ody sam w niÄ… wierzy. Pan MÅ‚ody kocha to, co wiejskie: krajobrazy, stroje, styl życia (zaczyna nawet iść w Å›lady chÅ‚opów i unikać higieny osobistej, od czego – jak sam mówi – czuje siÄ™ znacznie lepiej). Stara siÄ™ naÅ›ladować Gospodarza, jest jakby przedÅ‚użeniem jego postaci. Zwierza siÄ™ Racheli, że, jako poeta, kiedyÅ› opisze wszystko to, co go tu spotkaÅ‚o. Poeta – Kazimierz Tetmajer Poeta – Kazimierz Tetmajer (1865-1940) – brat gospodarza, WÅ‚odzimierza Tetmajera, autor dramatu poetyckiego „Zawisza Czarny”. W sztuce jest nazywany „żurawcem”, gdyż uwielbiaÅ‚ podróżować, na weselu Rydla byÅ‚ jedynie przelotem. WyspiaÅ„ski ukazaÅ‚ także innÄ… skÅ‚onność Kazimierza Tetmajera – prowadzenie czÄ™stych dyskusji-flirtów ( z MarynÄ… i RachelÄ…). Niekiedy owe dialogi przeradzajÄ… siÄ™ w mini-poematy. Poeta przeżywa wewnÄ™trzny dramat postawy, jako poeta jest Å›wiatowcem, obserwujÄ…cym bawiÄ…cych siÄ™ ludzi z dystansu. Jest jednoczeÅ›nie „lwem salonowym”, co przejawia siÄ™ w czÄ™stych flirtach. Podczas rozmowy z RachelÄ…, w ich gÅ‚owach rodzi siÄ™ pomysÅ‚ zaproszenia na wesele ChochoÅ‚a. Wypowiedzi Poety nacechowane sÄ… dekadentyzmem i pesymizmem, wyraźnie czuć wewnÄ™trzne rozdarcie – Poeta marzy o sile i potÄ™dze, lecz wokół dostrzega jedynie „skrzeczÄ…cÄ… pospolitość” Dziennikarz – Rudolf Starzewski Dziennikarz – Rudolf Starzewski (1870-1920), ówczesny redaktor krakowskiego „Czasu” – jest postaciÄ… zdolnÄ… do wÅ‚aÅ›ciwej oceny sytuacji narodowej. Posiada dużą wiedzÄ™ i intuicjÄ™, cechuje siÄ™ inteligencjÄ… i analitycznÄ… ocenÄ… rzeczywistoÅ›ci. Jak pisze Å»eleÅ„ski: „byÅ‚ om czÅ‚owiekiem najbardziej powoÅ‚anym, aby na weselu objawiÅ‚a mu siÄ™ przenikliwa, gorzka, surowa myÅ›l, upostaciowiona w StaÅ„czyku”. Ulega poczuciu niemocy, Å›wiadomość tragizmu losów narodu niezdolnego do dziaÅ‚ania odbiera mu aktywność, wpÄ™dza w apatiÄ™. Ma również lekceważący stosunek do chÅ‚opstwa, uważajÄ…c je za krótkowzrocznych prowincjuszy. Gospodarz - WÅ‚odzimierz Tetmajer Gospodarz - WÅ‚odzimierz Tetmajer (1862-1923), malarz i poeta, później także dziaÅ‚acz polityczny. W jego domu wÅ‚aÅ›nie odbywa siÄ™ tytuÅ‚owe wesele. Choć w duszy romantyk, skÅ‚onny do uniesieÅ„, a nawet obÅ‚Ä™du (wrażenia wywoÅ‚ane wizytÄ… Wernyhory), Gospodarz patrzy na Å›wiat oczyma realisty – oddaje bieg wypadków w rÄ™ce mÅ‚odszego pokolenia, nie baczÄ…c na potencjalne konsekwencje tej decyzji. WyspiaÅ„ski ukazaÅ‚ w nim sÅ‚abość, niezdecydowanie Inteligencji do podjÄ™cia wielkiego czynu. Miast tego, stać ich jedynie na sÅ‚owa, deklaracje, czekanie i marzenia. Radczyni Pierwsza przybyÅ‚a z Krakowa (profesorowa Antonina DomaÅ„ska, autorka książek dla dzieci, ciotka L. Rydla) i – choć stara siÄ™ ukryć swoje poczucie wyższoÅ›ci nad bronowickÄ… spoÅ‚ecznoÅ›ciÄ… – daje siÄ™ poznać jako osoba ograniczona, niesympatyczna, obÅ‚udna, ignorantka w sprawach znanych nawet mieszczuchom, jak pora siewu. Nos – cyganeria artystyczna Przybyszewskiego Nos to poÅ‚Ä…czenie dwóch postaci: Tadeusza Noskowskiego i StanisÅ‚awa Czajkowskiego oraz, jak mówi Boy-Å»eleÅ„ski, „caÅ‚a przybyszewszczyzna, której dwuletni okres Å›wiÄ™ciÅ‚ siÄ™ w Krakowie bezpoÅ›rednio przed Weselem”. Nos uosabia wiÄ™c wszystkie charakterystyczne cechy mÅ‚odopolskich artystów, a przede wszystkim, skÅ‚onność do alkoholu: “ PijÄ™, pijÄ™, bo ja muszÄ™, bo jak pijÄ™, to mnie kÅ‚uje:wtedy w piersi serce czujÄ™,strasznie wiele odgaduję”(...)Chopin, gdyby jeszcze żyÅ‚, to by piÅ‚- ,, Wesele, Akt III Paradoksalnie – w stanie upojenia zdolny do „trzeźwego” widzenia spraw spoÅ‚ecznych. Nos wyraża także dekadenckÄ…, nihilistycznÄ… postawÄ™ wobec życia: “ Wszystko nudzi, wszystko mi siÄ™ przykrzy już; ,, Wesele, Akt III oraz kult sztuki: “ ...evviva l’arte! (...)kult Bachusa i Astarte. Ha! Trza znosić Fata Los,konsekwentnie pusty trzos ,, Wesele, Akt III Rachela - Pepa Singer Pepa byÅ‚a córkÄ… karczmarza z Bronowic, Hersza Singera. Jej portet w Weselu znacznie odbiega od faktycznej sytuacji. Na weselu Rydla miaÅ‚a zaledwie 15 lat i nie byÅ‚Ä… przez nikogo zauważana. W "Weselu" ukazana zostaÅ‚a jako żydowska emancypantka, oczytanÄ…, inteligentnÄ… ("zna caÅ‚y Przybyszewski"). Rachela to mÅ‚oda artystka, która we wszystkim dookoÅ‚a widzi poezjÄ™. Jako muzÄ… wesela, dotrzymuje kroku Poecie w tworzeniu wierszy i wraz z nim jest inicjatorkÄ… fantastycznych wydarzeÅ„ w aktach II i III. Haneczka (Anna Rydlówna), Maryna i Zosia (Zofia i Maria ParneÅ„skie) Ukazane zostaÅ‚y zgodnie z ich pierwowzorami, sÄ… energiczne, dobrze bawiÄ… siÄ™ na weselu. Maryna jest nieco dojrzalsza od swoich równieÅ›niczek, ona też demaskuje flirt Poety. Jest dowcipna, ma ciÄ™ty jÄ™zyk, jest dobrÄ… obserwatorkÄ… życia spoÅ‚ecznego. MieszkaÅ„cy Bronowic/ChÅ‚opstwo Panna MÅ‚oda – Jadwiga MikoÅ‚ajczykówna Panna MÅ‚oda – Jadwiga MikoÅ‚ajczykówna, najmÅ‚odsza siostra Anny Tetmajerowej. Postać ta, na premierze „Wesela” wywoÅ‚aÅ‚a spory skandal, gdyż postać Panny MÅ‚odej caÅ‚kowicie odbiega od pierwowzoru. Wbrew rysunkowi postaci zaproponowanemu przez autora dramatu, byÅ‚a ona subtelnÄ…, drobnÄ…, „oÅ›wieconą” i przepojonÄ… duchem patriotyzmu bogatÄ… wieÅ›niaczkÄ…, nie zaÅ› naiwnÄ…, ale peÅ‚nÄ… temperamentu, rezolutnÄ…, hożą dziewuchÄ…. Sposób myÅ›lenia i wyrażania siÄ™ Panny MÅ‚odej Å›wiadczy o braku wyksztaÅ‚cenia i obycia towarzyskiego, co wyraźnie dotknęło JadwigÄ™ MikoÅ‚ajczykównÄ™. WyspiaÅ„ski pragnÄ…Å‚ jednak uzupeÅ‚nić postać Pana MÅ‚odego kimÅ› o równie przejaskrawionych komicznych cechach. Czepiec – BÅ‚ażej Czepiec Czepiec – BÅ‚ażej Czepiec, pisarz gminny, wuj Jadwigi MikoÅ‚ajczykówny; uosabia porywczÄ…, silnÄ…, pewnÄ… siebie postać polskiego chÅ‚opa. Interesuje siÄ™ politykÄ…, ma szerokie obeznanie w panujÄ…cych stosunkach spoÅ‚ecznych (trafnie nazywa PoetÄ™ „Panem Latawcem”). Czepiec jest gotów do wziÄ™cia udziaÅ‚u w powstaniu narodowym, jeÅ›liby tylko takie miaÅ‚o nadejść, czeka jednak na przywództwo ze strony inteligentów. Wierzy w potężnÄ… moc i siÅ‚Ä™ ukrytÄ… wÅ›ród polskiego chÅ‚opstwa, co czÄ™sto wyraża (np. wchodzÄ…c z kosÄ… na sztorc do domu Gospodarza). Czepcowa Å»ona Czepca, jest tylko uzupeÅ‚nieniem pary, pozostaje w cieniu mÄ™ Gospodyni – Anna z MikoÅ‚ajczyków Tetmajerowa. Å»ona WÅ‚odzimierza Tetmajera, kochajÄ…ca żona i matka. Jest gospodarna i praktyczna – znalezionÄ… zÅ‚otÄ… podkowÄ™ chowa w skrzyni. Å»yd - Hersz Singer Karczmarz z Bronowic. Nad interesy przedkÅ‚ada uczucie do córki, wyksztaÅ‚conej, rozpoetyzowanej, wrażliwej. Jego postać Å›wiadczy o tolerancji dla narodu żydowskiego, wroÅ›niÄ™tego już od dawna w polskÄ… kulturÄ™. Jasiek - Jan MikoÅ‚ajczyk Jan MikoÅ‚ajczyk, brat Panny MÅ‚odej. Dumny, mÅ‚ody drużba, parobek, marzÄ…cy o bogactwie. Pyszni siÄ™ z posiadanej czapki z pawich piór. Jest mÅ‚ody i nierozważny, najmniej odpowiedniÄ… osobÄ… do posiadania ZÅ‚otego Rogu. Choć energiczny i peÅ‚en zapaÅ‚u, Å›wiadomy sytuacji politycznej byÅ‚ zbyt lekkomyÅ›lny i beztroski by sprostać powierzonemu mu zadaniu poderwania Polski do Klimina Wiejska baba, peÅ‚na energii, rubaszna i wesoÅ‚a. Dziad Przedstawiciel starszego pokolenia. Dziad przechowuje w pamiÄ™ci wypadki rzezi galicyjskiej. Jest nÄ™dzarzem i popychadÅ‚em – nie angażuje siÄ™ w sprawy spoÅ‚eczne. Kuba, WojtuÅ›, Staszek, Kasper, Marysia, Kasia,Kamil,Robert Wiejskie dzieci, bawiÄ…ce siÄ™ na zabawie. Kasper, tak jak Jasiek jest drużbÄ…, bardziej doÅ›wiadczonym w sztuce flirtu od swojego kolegi. Marysia to siostra Anny i Jadwigi, byÅ‚a zarÄ™czona z malarzem, Ludwikiem de Laveaux, który zmarÅ‚ w Monachium na gruźlicÄ™. W Weselu ukazuje siÄ™ on jej jako Widmo. Po jego Å›mierci wyszÅ‚a za Wojtka - Wojciecha SusuÅ‚a Isia MaÅ‚a dziewczynka, która spotyka chochoÅ‚a. Odważna i rezolutna, obarczona obowiÄ…zkami domowymi. Zabawna i rozkoszna KsiÄ…dz Postać nie grajÄ…ca ważniejszej roli w sztuce. Jest ChÅ‚opem, a mimo to, ze wzglÄ™du na swój urzÄ…d, przez to jest traktowany z dystansem. Co interesujÄ…ce, prowadzi interesy z Å»ydem. Osoby dramatu (postaci fantastyczne/historyczne) ChochoÅ‚ - pojawia siÄ™ w izbie weselnej, Å›piewajÄ…c smÄ™tnÄ… piosenkÄ™ o pawich piórach; zapowiada przybycie goÅ›ci; to poÅ›rednik miÄ™dzy Å›wiatem rzeczywistym a fantastycznym. Jest otulonym sÅ‚omÄ… na zimÄ™ krzakiem róży. Zjawia siÄ™ na poczÄ…tku akcji fantastycznej (w II akcie) oraz na koÅ„cu dramatu, gdy gra"chocholÄ…" muzykÄ™ uczestnikom akcji (akt III). Jest symbolem nadziei na odrodzenie Polski, spoÅ‚ecznÄ… sprawiedliwość, a także objawieniem sztuki i piÄ™kna. Widmo - malarz Ludwik de Laveaux, uczeÅ„ Jana Matejki - ukazuje siÄ™ Marysi. Ludwik miaÅ‚ siÄ™ ożenić z MarysiÄ…, ale zmarÅ‚ wczeÅ›niej na gruźlicÄ™. Marysia mogÅ‚aby mieć podobne wesele; mogÅ‚aby wyjść za „pana z miasta". Ten obraz literacki, przypomina MickiewiczowskÄ… balladÄ™ "Romantyczność" i dramatycznÄ… historiÄ™ Jasia i Karusi. StaÅ„czyk - nadworny bÅ‚azen trzech ostatnich Jagiellonów, bystry i odważny mÄ™drzec zatroskany o los Polski, pojawia siÄ™ na obrazach Matejki - ukazuje siÄ™ uosabia sumienie Dziennikarza, który pracujÄ…c w lojalistycznym dzienniku, wie, że „usypia" naród i szarga „świÄ™toÅ›ci" narodowe. Dziennikarz jest wyznawcÄ… tez krakowskiej szkoÅ‚y historycznej, gÅ‚oszÄ…cej dość kontrowersyjny program polityczny oparty na przekonaniu, że historia Polski byÅ‚a pasmem klÄ™sk i niepowodzeÅ„, a jedynÄ… metodÄ… postÄ™powania w obecnej sytuacji Polski jest lojalizm i ugoda z zaborcÄ…. StaÅ„czyk - bÅ‚azen Zygmunta Starego - wskrzesza czasy Å›wiÄ™toÅ›ci Rzeczypospolitej Jagiellonów, jest znakiem jej potÄ™gi i chwaÅ‚y, zadaje tym samym kÅ‚am tezom krakowskiej szkoÅ‚y, jest wyrzutem sumienia Dziennikarza, który przeżywa kryzys zaufania do ideologii wÅ‚asnego stronnictwa. BÅ‚azen ofiarowuje Dziennikarzowi kaduceusz (w starożytnoÅ›ci byÅ‚a to laska heroldów, zapewniajÄ…ca im nietykalność; to symbol pokoju i Å‚agodzenia sporów, ale także laska bÅ‚azna), by rozbudzaÅ‚ Å›wiadomość narodowÄ… - „mÄ…ciÅ‚ narodowÄ… kadź" i „staÅ‚ na czele” Rycerz Czarny - Zawisza Czarny z Garbowa, sÅ‚awny i mężny rycerz, walczyÅ‚ pod Grunwaldem, symbol Polaka-patrioty - ukazaÅ‚ siÄ™ Poecie. Zwiastun odrodzenia ojczyzny. Mówi Poecie: „Na koÅ„; zbudź siÄ™!...". Wyznacza mu rolÄ™ wieszcza. Poeta wie, że „Polska to jest wielka rzecz", ale nie czyni nic i „śpi". Jest dekadentem, porażonym niemocÄ… i owÅ‚adniÄ™tym melancholiÄ…. Zawisza Czarny jest symbolem jego rozterek wewnÄ™trznych, znakiem siÅ‚y i mocy, której brakuje Poecie. Hetman - Franciszek Ksawery Branicki - współtwórca konfederacji targowickiej, sÅ‚ugus Moskwy, sprzedawczyk, zdrajca, podczas powstania koÅ›ciuszkowskiego skazany na Å›mierć - ukazuje siÄ™ Panu MÅ‚odemu. Hetman zmusza Pana MÅ‚odego do zastanowienia siÄ™, czy w gÅ‚Ä™bi serca nie tkwi w nim poczucie wyższoÅ›ci szlachty nad chÅ‚opstwem. Hetman mówi: „CzepiÅ‚eÅ› siÄ™ chamskiej dziewki! Polska to wszystko hoÅ‚ota, tylko im zÅ‚ota...". Upiór - Jakub Szela - chÅ‚op spod Tarnowa, stanÄ…Å‚ na czele rabacji galicyjskiej (1846). Rzeź szlachty przez zbuntowane chÅ‚opstwo sprowokowaÅ‚a administracja austriacka, by rozbić przygotowywane powstanie narodowe - ukazuje siÄ™ Dziadowi. Symbol gÅ‚Ä™bokiego podziaÅ‚u narodu polskiego na "panów" i "chamów" i krzywdy chÅ‚opskiej oraz wzajemnej zostaje haniebna karta polskiej historii. zapewne po to, by wyjaÅ›nić przyczyny wzajemnej niechÄ™ci inteligencji do chÅ‚opstwa, po części usprawiedliwić jej postÄ™powanie funkcjonujÄ…cym jeszcze żywo w pamiÄ™ci obrazem rzezi galicyjskiej. Wernyhora - na wpół legendarny Kozak, wróż ukraiÅ„ski z 2. poÅ‚owy XVIII w. Symbol odrodzenia Polski w granicach historycznych z 1772 r.; rzecznik zgody chÅ‚opów ze szlachtÄ… oraz Polaków z Rusinami - ukazuje siÄ™ Gospodarzowi. Pan -Dziad z lirÄ… przybywa z rozkazem z dawnych kresów Rzeczypospolitej - symbolu wielkoÅ›ci i potÄ™gi dawnej Polski, ale i buntów chÅ‚opskich przeciwko polskiej szlachcie. Budzi chęć do czynu narodowego i przymierza szlachty z chÅ‚opami. Symbol wiary w odrodzenie ojczyzny. Wernyhora zostawia ZÅ‚oty Róg na sznurze i nakazuje "rozesÅ‚ać wici" po kraju. Kiedy odjeżdża, jego koÅ„ gubi zÅ‚otÄ… podkowÄ™. Z chwilÄ… pojawienia siÄ™ tej postaci rozpoczyna siÄ™ w dramacie wÄ…tek narodowo-wyzwoleÅ„czy, skonstruowany jednak nie w konwencji realistycznej, ale symbolicznej. Rozmowa Poety i Gospodarza toczy się na weselu Pana Młodego i Panny Młodej - artysty i chłopki. Obaj bohaterowie wywodzą się z inteligencji, chociaż Gospodarz od dziesięciu lat mieszka na wsi. - Mają swoje pierwowzory Poeta - pierwowzorem był Kazimierz Przerwa - Tetmajer dekadent, Gospodarz - Włodzimierz Tetmajer - jego przyrodni brat ożeniony z chłopką, malarz. - dyskusja bohaterów dotyczy roli poezji i artysty a także jest refleksją obu bohaterów o narodzie Poeta: - Poeta marzy o napisaniu wielkiego dzieła, chciałby stworzyć potężnego bohatera, rycerza na wzór tych potężnych herosów z przeszłości (może to być nawiązanie do planów Tetmajera - chciał napisać poemat o Zawiszy Czarnym) - Poeta snuje plany, wymyśla scenerię swojego utworu - błędny rycerz, opustoszały zamek, prosty lud - nawiązanie do romantycznej i średniowiecznej scenerii - jego pragnieniem jest wielkość, wspaniałe cele, chciałby wzbić się jako artysta ponad przeciętność, a tymczasem dopada go pospolitość - Poeta żali się na przytłaczającą rzeczywistość, która odbiera natchnienie, nie pozwala rozwinąć skrzydeł - Poezja ma porywać serca, popychać do działania, tymczasem Poetę ogarnia zniechęcenie - jak dekadent pogrąża się w niemocy -Poeta jest świadomy, że w swojej twórczości goni za majakami, że pisze o tym co dziwne, co przypomina senne marzenie, co nie ma związku z rzeczywistością i tym co realne - Polacy zapatrzeni w przeszłość, żyją swoją chwalebną historią, nie chcą zmierzyć się z problemami współczesności, - Złudzenia, marazm inteligencji - Inteligencja wpatrzona w chłopów - ludomania Gospodarz: - Literatura narodowa ma w sobie wzniosłość i patos, pokazuje wielkich i wybitnych bohaterów, ale niewielu tę twórczość rozumie - w każdym Polaku drzemie potencjalnie zdolność do czynu - każde pokolenie ma swojego bohatera, wielką postać, ale ta wielkość przepada i gaśnie - Gospodarz podziela zachwyt chłopstwem - chłop ma w sobie coś królewskiego - godność, siłę i potęgę Wnioski: - podobieństwa i różnice w sądach obu bohaterów - kontrast między marzeniami i pragnieniami inteligencji a ich czynami - postrzeganie poezji narodowej jako dzieł natchnionych/niezrozumiałych - wpatrzenie w chłopów - ironia Poety/ autentyczny zachwyt Gospodarza - naród żyjący przeszłością, niezdolny do zjednoczenia, pogrążony w chocholim tańcuDodaj artykuł aby odblokować treśćRozmowa Poety i Gospodarza toczy się na weselu Pana Młodego i Panny Młodej - artysty i chłopki. Obaj bohaterowie wywodzą się z inteligencji, chociaż Gospodarz od dziesięciu lat mieszka na wsi. - Mają swoje pierwowzory Poeta - pierwowzorem był Kazimierz Przerwa - Tetmajer dekadent, Gospodarz - Włodzimierz Tetmajer - jego przyrodni brat ożeniony z chłopką, malarz. - dyskusja bohaterów dotyczy roli poezji i artysty a także jest refleksją obu bohaterów o narodzie Poeta: - Poeta marzy o napisaniu wielkiego dzieła, chciałby stworzyć potężnego bohatera, rycerza na wzór tych potężnych herosów z przeszłości (może to być nawiązanie do planów Tetmajera - chciał napisać poemat o Zawiszy Czarnym) - Poeta snuje plany, wymyśla scenerię swojego utworu - błędny rycerz, opustoszały zamek, prosty lud - nawiązanie do romantycznej i średniowiecznej scenerii - jego pragnieniem jest wielkość, wspaniałe cele, chciałby wzbić się jako artysta ponad przeciętność, a tymczasem dopada go pospolitość - Poeta żali się na przytłaczającą rzeczywistość, która odbiera natchnienie, nie pozwala rozwinąć skrzydeł - Poezja ma porywać serca, popychać do działania, tymczasem Poetę ogarnia zniechęcenie - jak dekadent pogrąża się w niemocy -Poeta jest świadomy, że w swojej twórczości goni za majakami, że pisze o tym co dziwne, co przypomina senne marzenie, co nie ma związku z rzeczywistością i tym co realne - Polacy zapatrzeni w przeszłość, żyją swoją chwalebną historią, nie chcą zmierzyć się z problemami współczesności, - Złudzenia, marazm inteligencji - Inteligencja wpatrzona w chłopów - ludomania Gospodarz: - Literatura narodowa ma w sobie wzniosłość i patos, pokazuje wielkich i wybitnych bohaterów, ale niewielu tę twórczość rozumie - w każdym Polaku drzemie potencjalnie zdolność do czynu - każde pokolenie ma swojego bohatera, wielką postać, ale ta wielkość przepada i gaśnie - Gospodarz podziela zachwyt chłopstwem - chłop ma w sobie coś królewskiego - godność, siłę i potęgę Wnioski: - podobieństwa i różnice w sądach obu bohaterów - kontrast między marzeniami i pragnieniami inteligencji a ich czynami - postrzeganie poezji narodowej jako dzieł natchnionych/niezrozumiałych - wpatrzenie w chłopów - ironia Poety/ autentyczny zachwyt Gospodarza - naród żyjący przeszłością, niezdolny do zjednoczenia, pogrążony w chocholim tańcu W tym przypadku nie jest jednak istotna kwestia pierwowzoru, ponieważ postać ta uosabia tzw. „przybyszewszczyznę”, czyli krakowską cyganerię skupioną wokół osoby Stanisława Przybyszewskiego. W dramacie: Nos jest permanentnie pijany, co jest charakterystyczne dla stylu bycia Przybyszewskiego i jego towarzystwa. Nos wspomina Chopina, ulubionego kompozytora dekadenta. Jasiek Pierwowzór: Jan Mikołajczyk - brat Panny Młodej i weselny drużba, często widzimy go w scenach tanecznych w otoczeniu dziewczyn zarówno z Krakowa jak i Bronowic. W dramacie: Jeden z wiejskich młodzieńców. Lubił podrywać dziewczyny. Bohater zgubił powierzony mu słoty róg. Schylał się wówczas po czapkę z piórami. To postać tragiczna. Ojciec Pierwowzór: Jacek Mikołajczyk – W dramacie Ojciec Panny Młodej, Gospodyni, Jaśka, Kuby i Marysi. Jest postacią cieszącą się estymą we wsi. Klimina Naprawdę była starościną na weselu. W dramacie jest przyjaciółką Gospodyni. Żyd Nazywany przez niektórych bohaterów Mośkiem (pierwowzór tej postaci to Hersz Singer). Jest karczmarzem w Bronowicach. Na wesele przybył w interesach, a nie dla zabawy. Zosia, Maryna i Haneczka Czyli Zofia i Maria Pareńskie oraz Hanna Rydlówna. Pierwsze dwie dziewczyny to córki Elizy Pareńskiej, a Hanna to młodsza siostra Lucjana Rydla. U pozostałych bohaterów różnica między pierwowzorem a przedstawieniem w dramacie nie ma większego znaczenia, a postaci te służą głównie do ubarwienia 1 2 Głównym przedstawicielem chłopów w Weselu jest:a) Gospodarzb) Czepiecc) Dziadd) JasiekKazimierz Przerwa-Tetmajer to przedstawiciel:a) moralizmub) naturalizmuc) dekadentyzmud) eklektyzmuPepa Singer - pierwowzór Raheli - miała w momencie uroczystości weselnych:a) 12 latb) 14 latc) 16 latd) 18 lat Liczba wyników dla zapytania 'lektury i ich bohaterowie': 10000+ Lektury i ich bohaterowie Połącz w parywg Noname3549 Bohaterowie lektur - 5 klasa Połącz w parywg Emilaw Klasa 5 Polski Bohaterowie Lektury Lektury i ich autorzy Połącz w parywg Agatem Klasa 6 Klasa 7 Klasa 8 BOHATEROWIE I ICH TWÓRCY Znajdź paręwg Biblioteka5 "Kajko i Kokosz. Szkoła Latania" - bohaterowie lektury Znajdź paręwg Jjaneczek BOHATEROWIE I ICH ROLA W POWIEŚCI Sortowanie według grupwg Zuzannakrótki Bohaterowie lektury "Doktor Dolittle i jego zwierzęta" Koło fortunywg Lucynapa Klasa 2 Klasa 3 Bohaterowie komiksu i ich twórcy Połącz w parywg Betalud Klasa 4 Polski Bohaterowie Baśni i ich rekwizyty Odkryj kartywg Sylk Bohaterowie "Wesela" i ich pierwowzory Połącz w parywg Renawod Bohaterowie lektury ,,Kajko i Kokosz. Szkoła latania" Rysunek z opisamiwg Adma987 Klasa 4 Polski Oskar i Pani Róża/ bohaterowie lektury Znajdź słowowg Polaemilia Bohaterowie lektury Połącz w parywg Natkapompa18 Bohaterowie lektury Znajdź słowowg Aniawaz007 Klasa 3 Lekturka - Pilot i ja - bohaterowie Znajdź słowowg Msobczak1 Klasa 1 Polski LEKTURY Bohaterowie lektury "Cukierku, ty łobuzie!" Połącz w parywg Klasa1 Klasa 1 Klasa 2 Klasa 3 Bohaterowie lektury "Detektyw Pozytywka" Połącz w parywg Mwalkow Klasa 2 lektury Bohaterowie lektury - Magiczne drzewo Sortowanie według grupwg Pati8 Klasa 4 Polski Karolcia bohaterowie lektury O rety! Krety!wg Monika226 Klasa 3 Polski BOHATEROWIE LEKTURY "DETEKTYW POZYTYWKA" Koło fortunywg Cizmowska2017 Klasa 2 Klasa 2 Pisarze i ich bohaterowie - wersja lekturowa Połącz w parywg Bibliotecznykacik Folwark zwierzęcy - bohaterowie i ich pierwowzory Połącz w parywg Katiaa2 Klasa 7 Klasa 8 Polski Bohaterowie lektury Mikołajek Wisielecwg Sarasurdusiek Klasa 4 Polski BOHATEROWIE LEKTURY "DETEKTYW POZYTYWKA" Koło fortunywg Cichockahelena6 Bohaterowie lektury "Karolcia" Połącz w parywg Mwalkow Klasa 3 lektury Bohaterowie książek kryminalnych i ich autorzy Odkryj kartywg Edytakranc Pisarze i ich bohaterowie - wersja retro ;) Połącz w parywg Bibliotecznykacik BOHATEROWIE I ICH CECHY "DRZEWO DO SAMEGO NIEBA" Sortowanie według grupwg Mmidziak Klasa 2 Edukacja wczesnoszkolna Balladyna - bohaterowie Połącz w parywg Meluapaniodpolskiego Klasa 7 Klasa 8 Polski lektury Bohaterowie naszych lektur Połącz w parywg Marzenaswitek Klasa 4 Polski Lektury Mikołajek - dziecięcy bohaterowie opowiadań. Rysunek z opisamiwg Meluapaniodpolskiego Klasa 4 Polski lektury Bohaterowie lektury - ,,Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi" Sortowanie według grupwg Kwrz Bohaterowie lektury Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi Znajdź słowowg Agnieszka489 Klasa 6 Bohaterowie z lektury ,,Balladyna'' Anagramwg Infaar Klasa 5 Klasa 6 Klasa 7 Klasa 8 Polski Bohaterowie lektury Plastusiowy pamiętnik Koło fortunywg U53548934 Klasa 1 Bohaterowie literaccy - tytuł lektury Znajdź paręwg Karolinak8711 Klasa 8 Polski Bohaterowie lektury Słup soli O rety! Krety!wg Dunialidunia Klasa 2 Klasa 3 Klasa 4 Klasa 5 Polski Bohaterowie lektury pt. "Calineczka" Ustawianie w kolejnościwg Magdalenape Zerówka Klasa 1 Klasa 2 Klasa 3 Lektury i ich gatunki literackie - POWTÓRKA PRZED EGZAMINEM 1 Połącz w parywg Halinakolinska3 Klasa 7 Klasa 8 Polski Bohaterowie lektury Mikołajek O rety! Krety!wg Sarasurdusiek Klasa 4 Polski Mikołajek-bohaterowie Połącz w parywg Budyn Klasa 4 Lektury Polski Tajemniczy ogród - bohaterowie Krzyżówkawg Meluapaniodpolskiego lektury Bohaterowie lektury "Cukierku, ty łobuzie!" Połącz w parywg Mizgalskaanna Klasa 2 BOHATEROWIE I ICH CECHY "DRZEWO DO SAMEGO NIEBA" Sortowanie według grupwg Paulinalorynska Klasa 2 Klasa 3 Polski Kajko i Kokosz - plan wydarzeń Ustawianie w kolejnościwg Meluapaniodpolskiego Klasa 4 Polski lektury Mali Bohaterowie QUIZ do lektury Testwg Sekretariat4 Klasa 3 Bohaterowie Kajko i Kokosz Sortowanie według grupwg Zwakaw Klasa 4 Polski Szkolne lektury - tytuł, autor, bohaterowie Sortowanie według grupwg Muchaagata288 Bohaterowie lektury "Cukierku, ty łobuzie!" Połącz w parywg Panibella Klasa 1 Bohaterowie lektury "Dzieci z Bullerbyn" Połącz w parywg Wikuu555 Klasa 2 Klasa 3 Polski Lektury II klasa (bohaterowie, motywy) Testwg Grzeka Liceum Polski Bohaterowie Karolci-odszukaj bohaterów lektury. Znajdź słowowg Irenadobiosz Klasa 3 Oto my! Bohaterowie lektury "Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi" Podziel na kategoriewg Bielecjustyna1 Misiowi bohaterowie. Znasz ich? Przebij balonwg Sylwia107 Zerówka Klasa 1 Klasa 2 Klasa 3 Klasa 4 Lektury obowiązkowe - Test Odkryj kartywg Moniadarek Klasa 7 Klasa 8 Gimnazjum Ortografia Pisownia Polski Lektury w pustyni i w puszczy Teleturniejwg Osik Klasa 4 Klasa 5 Klasa 6 Polski lektury TEST "DZIECI Z BULLERBYN" Testwg Mwalkow Klasa 3 lektury Mikołajek . Czy rozpoznasz postaci po ich opisach ? Połącz w parywg Haniaprzybylska Klasa 4 lektury Balladyna Brakujące słowowg Ebudzyla Klasa 7 Lektury Polski ,,Świtezianka" - plan wydarzeń Ustawianie w kolejnościwg Meluapaniodpolskiego Klasa 7 Klasa 8 Polski lektury Stanisław Wyspiański, Autoportret z żoną, 1904 r. Ze zbiorów Muzeum Stanisława Wyspiańskiego - oddziału Muzeum Narodowego w Krakowie. Fot. PAP/W. Kryński, G. Rogiński 2 września w całym kraju odbędzie się Narodowe Czytanie "Wesela" Stanisława Wyspiańskiego. W symbolistycznym dramacie o polskich dążeniach do niepodległości Wyspiański wiernie sportretował swoich współczesnych, a w ich dalszych losach odbija się polska historia XX przypadku "Wesela" szukanie pierwowzorów postaci dramatu wydaje się bardziej usprawiedliwione niż przy innych utworach literackich. Tadeusz Boy Żeleński, uczestnik wydarzeń, które stały się punktem wyjścia dramatu, pisał w "Plotce o +Weselu+”:, „Jeżeli drobiazgowe dociekanie elementów, które złożyły się na dany utwór, może się niekiedy wydać niewinną, ale dość jałową rozpustą historyczno-literacką, to nie tutaj. Albowiem stosunek poety do rzeczywistości był w +Weselu+ inny niż zazwyczaj: anegdota była nie punktem wyjścia, ale samym najistotniejszym materiałem twórczym". Wszystko zaczęło się w lecie r. 1890, kiedy krakowski malarz Włodzimierz Tetmajer ożenił się z wiejską dziewczyną - Anną Mikołajczykówną, za co został przez ojca wydziedziczony, a samo wydarzenie stało się szeroko omawianym w Krakowie skandalem towarzyskim. Tetmajer, późniejszy Gospodarz z "Wesela", nie przejmując się plotkami, wiódł z żoną szczęśliwe życie w Bronowicach, a częstymi gośćmi w jego chacie bywali przyjaciele-artyści poeta Lucjan Rydel, który w 1900 r. postanowił ożenić się z młodszą siostrą Anny Tetmajerowej - Jadwigą. Pan Młody z "Wesela", "cieszący się zasłużonym mirem wśród publiczności, zacny i kochany człowiek, był w kołach artystów w Krakowie postacią zdecydowanie komiczną. Przez dziwny kaprys przyroda połączyła w nim wybitny talent rymotwórczy z usposobieniem najmniej poetycznym, najbardziej — jak wówczas się mówiło — filisterskim, mieszczańskim. Ale największe piętno komizmu dawało mu jego przysłowiowe gadulstwo, graniczące wprost z jakąś newrozą. Starsi warszawianie pamiętają zapewne ową +piłę+, która urodziła się na bruku Warszawy pewnej bardzo słotnej jesieni, w czasie której Rydel bawił w tym mieście: +I wciąż ta sama ballada —?/Deszcz pada, pada, pada —?/Rydel gada, gada, gada —?" - wspominał Boy. „Jeżeli drobiazgowe dociekanie elementów, które złożyły się na dany utwór, może się niekiedy wydać niewinną, ale dość jałową rozpustą historyczno-literacką, to nie tutaj. Albowiem stosunek poety do rzeczywistości był w +Weselu+ inny niż zazwyczaj: anegdota była nie punktem wyjścia, ale samym najistotniejszym materiałem twórczym" - pisał w "Plotce o +Weselu+” Tadeusz Boy Żeleński, uczestnik wydarzeń, które stały się punktem wyjścia dramatu. Decyzja, aby poślubić Jadwigę Mikołajczykównę z Bronowic, chłopkę, wydawała się Rydlowi krokiem bardzo rewolucyjnym i przygotowywał się na walkę z mieszczańską rodziną. Ta ustąpiła jednak bez walki: "Niech się żeni, niech się żeni jak najprędzej, bo nas zagada na śmierć" - mówiła matka, ale Rydel, jak wspomina Boy, rozpędzony, dalej gadał, przekonywał i walczył. Chłopom z Bronowic Pan Młody wydawał się osobnikiem źle wychowanym bo, chcąc się zbliżyć do ludu, w konkury chadzał boso - rzecz w chłopskiej etykiecie niewybaczalna. Podobno też publicznie demonstrował, że dla zdrowia i tym większego zbratania z ludem zrezygnował z noszenia bielizny, co gorszyło z kolei eleganckie towarzystwo. Ślub Rydla z Jagusią Mikołajczykówna odbył się pod koniec listopada 1900 r. kościele Mariackim. "Wstęp do kaplicy był zamknięty, mimo to tłumy publiczności cisnęły się do niej, a głównie falanga uczennic Rydla (...). Rydel musiał sobie torować drogę wśród tych dziewic, do których, przeciskając się przez kościół, przemawiał bez przerwy: +Widzicie, widzicie, nie ożeniłem się z żadną z was, boście przemądrzałe, sztuczne; wziąłem sobie ją, bo jest prosta, umie tylko kochać+ etc." - tak opisywał okoliczności ślubu Tadeusz Boy Żeleński. Zabawa weselna trwała cztery dni i odbywała się w domu Mikołajczyków oraz w domu Włodzimierza Tetmajera. "Był to widok jedyny w swoim rodzaju i zupełnie niezwykły, kiedy u Tetmajera zasiedli przy stole panowie we frakach, a między nimi wiejskie kobiety w naszywanych gorsetach i w koralach u szyi, panie w sukniach wizytowych i chłopi w sukmanach" - relacjonował w liście do Frantiszka Vondraczka Lucjan Rydel. Stanisław Wyspiański był jednym z gości. "Pamiętam go jak dziś, jak, szczelnie zapięty w swój czarny tużurek, stał całą noc oparty o futrynę drzwi, patrząc swoimi stalowymi, niesamowitymi oczyma. Obok wrzało weselisko, huczały tańce, a tu, do tej izby raz po raz wchodziło po parę osób, raz po raz dolatywał jego uszu strzęp rozmowy. I tam ujrzał i usłyszał swoją sztukę" - wspomina Boy-Żeleński, inny uczestnik bronowickich uroczystości. Współcześni z łatwością rozpoznawali pierwowzory postaci dramatu. Radczyni to profesorowa Antonina Domańska, ciotka Lucjana Rydla, żona lekarza i radcy miejskiego, autorka powieści dla młodzieży, jedna z pań, które patronowały artystycznemu światu Krakowa fin de siecle'u. Najważniejsza w tym gronie i najbardziej liberalna obyczajowo była Eliza Pareńska, która na Wielopolu prowadziła salon towarzyski i opiekowała się Wyspiańskim, kupując kolejne jego prace. W "Weselu" pojawiają się dwie jej córki - Maryna i Zosia - ona sama też zresztą bawiła się w Bronowicach. Wyspiański nie wprowadził jej do dramatu być może dlatego, że pani Domańska lepiej pasowała do potrzebnej w fabule figury mieszczańskiej matrony. Po premierze ciocia Rydla miała do Wyspiańskiego żal, że wystąpiła jako "Radczyni", podczas gdy przysługiwał jej bardziej prestiżowy tytuł "profesorowej". Pretensje miał też Błażej Czepiec, wuj Panny Młodej, zamożny bronowicki gospodarz. Boy opowiada: "Wyspiański mimo woli bardzo boleśnie dotknął Czepca, każąc mu się o +szóstkę+ handryczyć z muzyką. Nie sam fakt zabolał Czepca, ale znikomość kwoty: +Gdzież to pan Wyspiański widział (tłumaczył Czepiec), aby gospodarz jak się patrzy dawał szóstkę muzyce, a cóż dopiero prawował się o tę szóstkę+". W postaci Nosa Wyspiański opisał krakowskie środowisko dekadentów krakowskiego fin de siecle'u. "Wszystko nudzi, wszystko mi się przykrzy już" - mówi wzorowana na malarzu Tadeuszu Noskowskim postać, o której parobek Kasper zauważa, że "cało flaszke bestia schlał". Nos, wzorem Stanisława Przybyszewskiego uważa, że "Chopin gdyby jeszcze żył, to by pił". Boy sądzi, że w postaci Nosa uwieczniony został także inny malarz, Stanisław Czajkowski który na bronowickim weselu, po drzemce na paltach wstał, chwiejnym krokiem wszedł do izby i zapowiedział zgromadzonym: "A teraz ja wam powiem, co to jest secesja", po czym zwalił się jak długi pod stół. Dziennikarz, któremu pokazuje się Stańczyk, to Rudolf Starzewski, redaktor krakowskiego "Czasu", jeden z najwybitniejszych polskich intelektualistów swojej epoki. Zwany przez przyjaciół Dolkiem był w Krakowie człowiekiem-instytucją. To on napisał po premierze "Wesela" entuzjastyczną recenzję, która zapewniła sztuce powodzenie. W dramacie Dziennikarz próbuje flirtować z 14-letnią Zosią Pareńską, jedną z trzech podlotków, które marzą o tańcach z drużbami. Zosia wyszła za mąż za Tadeusza Boya-Żeleńskiego, po latach wda się z Dolkiem Starzewskim w długi romans. Dziennikarz z "Wesela" popełnił samobójstwo 22 października 1920 r., gdy Zosia zakochała się w Witkacym. Podczas okupacji Zofia Żeleńska ukrywała przed gettem wieloletnią kochankę swojego męża, Irenę Krzywicką, a dom Żeleńskich na Krakowskim Przedmieściu służył za punkt kontaktowy AK. Zosia zmarła w wieku 70 lat, 13 maja 1956 r., do końca opiekowała się dziełami swojego męża i kochanków. Poeta, brat Gospodarza, to Kazimierz Przerwa-Tetmajer, najsławniejszy poeta Młodej Polski. Nieco wcześniej napisał dramat pt. "Zawisza Czarny" i ten właśnie rycerz pokazuje mu się w bronowickiej chacie. Powszechnie uwielbiany król salonów Młodej Polski nie miał przed sobą szczęśliwej przyszłości. W latach 20. ze względu na pogarszający się stan zdrowia (utrata wzroku i nasilająca się choroba umysłowa, będąca efektem kiły) wycofał się z życia i żył z emerytury, finansowanej przez miasto Bydgoszcz. Mieszkał w warszawskim Hotelu Europejskim, którego właściciel, miłośnik poezji, zapewnił mu dożywotnie, bezpłatne mieszkanie. W styczniu 1940 r., gdy Niemcy zajęli warszawskie hotele dla wojska, Tetmajer został przetransportowany do Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie, gdzie po kilku dniach zmarł. W "Weselu" Tetmajer jest u szczytu powodzenia i flirtuje z 16-letnią Maryną, najstarszą z sióstr Pareńskich. W przeciwieństwie do delikatnej i zamkniętej w sobie Zosi, Maryna była dowcipna, pewna siebie, elokwentna, świadoma swojej urody. Kochał się w niej nieszczęśliwie przez wiele lat malarz Witold Wojtkiewicz. Maryna wyszła za mąż najpierw za lekarza Jana Raczyńskiego, potem za lwowskiego profesora medycyny i kolekcjonera sztuki Jana Greka. To u nich zatrzymał się Boy Żeleński, gdy we wrześniu 1939 r. znalazł się we Lwowie. Jan Grek i Boy zostali aresztowani wieczorem 3 lipca 1941 r., wkrótce potem Niemcy zabrali także profesorową Grekową. Cała trójka została zamordowana przez Niemców na lwowskich Wzgórzach Wuleckich 4 lipca 1941 r. razem z grupą innych polskich naukowców ze Lwowa. Na początku XX wieku pojawienie się na scenie postaci trzech młodych dziewcząt z zacnych krakowskich domów: Maryny i Zosi Pareńskich oraz Haneczki – siostry Lucjana, samo w sobie było skandalem towarzyskim. Ponieważ Wyspiański odmówił wycięcia "kompromitujących" wątków matka Haneczki, Helena Rydlowa, w przeddzień premiery, prewencyjnie, nie znając jeszcze sztuki, zarządziła na własny koszt druk nowych plakatów ze zmienionymi imionami dziewcząt. W ten sposób podczas scenicznej premiery dramatu Maryna stała się Klarą, Zosia – Anielą, a Haneczka – Krzysią. Helena Rydlowa musiała sobie gratulować tego posunięcia, gdy na scenie podchmieleni parobcy mówią o trzech podlotkach: "Te panny to nos chcom", choć i tak cały Kraków wiedział, o kogo chodzi i trząsł się od plotek. Następnego dnia po premierze, w niedzielę 17 marca 1901 r. Wyspiański żalił się, że "Lucek biega po Plantach i grozi, że mi +pyski spierze+". Rydlowi chodziło nie tylko honor siostry, ale też o sposób, w jaki Wyspiański przedstawił jego dopiero co poślubioną żonę. Jadwiga Rydlowa była osobą delikatną, nieśmiałą i subtelną, mało przypominała śmiałą, wygadaną Pannę Młodą z przedstawienia. „Kto znał cichą, subtelną, a wcale oświeconą Lucjanową Rydlową, ten musi przyjść do przekonania, że w stosunku do niej zawiodła Wyspiańskiego jego zastanawiająca intuicja" - pisał Boy. Rachela, która jako pierwsza zauważa za oknem Chochoła i zaprasza go na wesele, w rzeczywistości nazywała się Pepa Singer i była córką bronowickiego karczmarza. Jak pisze Boy, 15-letnia w 1900 r. Pepa "nie była ani ładna, ani inteligentna i brała dość bierny udział w bronowickim życiu artystycznym". Po premierze dramatu "stała się ona niejako chodzącym cieniem swego literackiego sobowtóra, istniała odtąd wyłącznie jako Rachela, ożywiała się jedynie, skoro się zetknęła z którąś z osób działających w +Weselu+. Lata całe +obijała się+ w artystycznych knajpach krakowskich, nieznana nikomu z imienia i z nazwiska, znana jedynie jako Rachela" - pisze Boy w "Plotce". Pepa przeszła na katolicyzm, została pielęgniarką, wojnę przeżyła ukrywając się w Bronowicach i Warszawie. Zmarła w 1955 r. Sam Wyspiański po wystawieniu "Wesela" przeżył pierwszy w życiu okres powodzenia i dostatku. Dramat doceniono, napływały tantiemy, honoraria, wzrosło zainteresowanie jego obrazami. Dwa dni przed ślubem Rydlów Wyspiański także ożenił się z chłopką - Teodorą Teofilą Pytko - służącą w domu jego ciotki, matką trojga jego dzieci. Po premierze dramatu Wyspiańscy przestali biedować, przenieśli się do lepszego mieszkania. Ale sam artysta powoli już wtedy umierał na kiłę; stosowane wówczas środki na tę chorobę jeszcze bardziej pogarszały jego stan. Ostatnie lata Wyspiański spędził właściwie nie ruszając się z łóżka, pisał i rysował bezwładną, ropiejącą ręką ujętą w dwie deseczki i obandażowaną tak, aby mógł utrzymać ołówek. Zmarł 28 listopada 1907 r. aszw/ pat/

bohaterowie wesela i ich pierwowzory